Susanna

's Avonds brengen we haar naar bed. Samen liedje zingen, boekje lezen. Dan nog tandjes poetsen, even naar buiten kijken, gordijnen dicht en dan slapen. We leggen haar neer, geven haar een knuffel en een zoen: tot morgen, lekker slapen!

Als we zelf naar bed gaan kijken we samen even om het hoekje. Wat ligt ze daar toch lekker, helemaal opgekruld, op een heel andere plek dan waar ze 's avonds is begonnen. Haar knuffelbeestje heeft ze stevig vast. Nagenietend van dit beeld stappen wij ...

Onze kleine, grote meid. Stappend langs de tafelrand, spelend met de onderzetters. Dan wordt ze moe en wil ze gaan zitten. Maar hoe doe je dat ook weer?

Ze durft niet, kijkt even om naar papa en mama. Die zitten op de bank en steken geen hand toe! Zelf proberen meid, dat kun je best. Ja, als je moet bent zeker. Ze begint een beetje te huilen, er valt een dikke traan. Dan komt mama toch aangesneld en wordt ze op de grond neergezet. Gelukkig.

Blij begint ze de kamer rond ...

Bij het ophalen van het kdv zeiden de juffen: volgens ons hebben we een primeur gehad vandaag!
Thuis heb ik Jynthe meteen in haar box gezet. Samen met manlief ben ik op de bank gaan zitten. Nét in het zicht, zodat we haar goed konden zien, net voldoende uit zicht voor haar, zodat we haar niet zouden afleiden.
En jawel, eerst gaat ze op haar knietjes zitten, even de spijlen uittesten, ja, die zijn stevig. Dan zet ze haar voetjes neer. Haar gezichtje vol van concentratie. Ja, het is gelukt! ...

Ik ben verliefd. De hele dag vlinders in m'n buik, ik móet steeds aan haar denken...mijn dochter. Wat klinkt dat heerlijk!
's Ochtends aan haar bedje staan, kijken hoe ze langzaam wakker wordt, haar oogjes opslaat, mij aankijkt. Dan breekt er een glimlach door, ze rolt op haar buik en tilt haar armpje op: ik wil opgetild worden! Haar warme lijfje tegen me aangedrukt, even knuffelen.
Wegbrengen naar het kdv, mama kan maar moeilijk afscheid nemen, nog een extra knuffel dan maar. Maar ...