Malou

Hier zit ik, aan tafel, en achter mij speelt Jesse met zn speelgoed en doet ondertussen een poging een van de honden of de katten even op zijn manier een "aai"te geven

Jesse is nu 8 maand, 2 week en 4 dagen oud. De 29ste is hij 9 maand.

Een eerste mijlpaaltje in mijn ogen.
Precies 9 maand na de bevalling.. Wat was het een hel! En wat was ik blij toen ik dat kleine warme lijfje in mn armen hield voor het eerst, dat voelt zo apart, maar vooral heel bijzonder.

Iedereen huilde, ik was erg ver weg, en prevelde: hij is er uit, hij is er uit, hij is zo mooi

Het heeft lang geduurd eer ik hersteld was van de bevalling, in totaal 8 maand, waarvan ik de eerste 4 maand kamptte met fikse ontstekingen van buiten en binnen.
De andere 4 maand met de pijn van t littekenweefsel en last hebben van veel lucht van binnen zeg maar doordat er bobbels in t kanaal zitten.

Klinkt lekker plat en krom, maar t is gewoon zo haha.

In ieder geval is alles weer wat "op orde"nu en op mijn achtergebleven zwangerschapskilootjes na, voel ik me prima.

Ik sta er nog steeds verbaasd van te kijken hoe snel de tijd eigenlijk gaat.

Zo hulpeloos, en klein lag hij voor t eerst in mn armen, huilde hij met een klein hees geluidje, nu rolt er alweer een mini-mens door de kamer, met een eigen willetje, die precies weet wat hij wel en niet wil.

Zijn eerste woordje: mama!
Hij luisterd toch wel goed, want ik vertelde hem dat na die hel van een bevalling, en de herstelperiode, dat ik op zn minst verwachtte dat mama zijn eerste woordje zou zijn

Gekheid natuurlijk, het is wat t is, maar ik voel me wel enigzins vereerd en moet altijd lachen als mijn vriend dan altijd zegt: Jij altijd met je mamamamamama, wanneer zeggen we lief papapapapapapa?? hahaha

Kruipen is nog niet aan de orde, het is meer rollen, poging doen zn bovenlijfje omhoog te houden en de knieen er onder, maar dat wil nog niet helemaal.
Dus rollend komt hij waar hij komen wil, totdat hij vast ligt onder bv de tafel of bij de bank.
Zo'n hees stemmetje als dat hij heeft, zulke hoge gilletjes van protest worden er gemaakt als iemand hem niet snel komt halen uit zn benarde positie.

Wij vinden het wel meevallen en laten hem vaak even prutsen
Al doende leert men, en vaak zien we hem opeens weer triomfantelijk door de kamer rollebollen.

Drinken uit een beker hebben we ook geprobeerd, en t gaat aardig goed, maar toch heeft hij liever de fles met diksap, dat is makkelijker

De honden en katten vind hij geweldig, evenals de paarden.
Onze schaapjes vind hij niets, en de kipjes krijgen een vaag glimlachje.
Ook de hondjes van opa en oma zijn helemaal geweldig.

We hebben een pupje liggen van 2 week oud daar, en daar heeft hij gisteren kennis meegmaakt.

Bij hem op de arm, onder streng toezicht dat het arme beestje niet aan oortjes of pootjes of vachtje word getrokken, vind hij wat eng, maar in mijn handen en het dan zachtjes met hulp van ons aaien vind hij schitterend.

Een brede grijns, pretoogjes, een ondeugend koppie, het is gewoon genieten.

Soms is het zwaar, als hij een dag (of meerdere )heeft waarop ik niet uit zn gezichtsveld kan verdwijnen om ff een broodje of eten te maken, of een flesje drinken te halen of als hij gewoon niet alleen wil zijn en mijn constante aandacht moet en zal hebben..
Ik kan me de kont niet draaien, en heb t dan soms wel ff gehad.
Denk dan, wat is er nu? Vermaken kun je je zelf anders ook wel een kwartiertje, waarom nu niet?

maar als hij de dag er op weer als vanouds lekker speelt, we daarna samen boekjes lezen of liedjes zingen, en hij weer vrolijk en stralend me toe zit te grijnzen, met zn koostandloosmondje, ben ik dat vergeten en ga ik vol frisse moed er weer tegen aan

Mama zijn is niet altijd even leuk en makkelijk, dat wist ik al, maar het is soms echt pittig zat haha.
Toch zou ik t niet anders willen.

Mijn leven was al aardig compleet met mn vriend, onze families en vrienden, maar het is nu pas compleet nu we een eigen wondertje hebben, dit prachtige jochie van ons samen, het is het mooiste wat me ooit overkomen is