maymar

September 2009 gestopt met de pil...... Natuurlijk hadden we gehoopt snel zwanger te zijn maar helaas bleef een zwangerschap uit...
Na diverse onderzoeken werden we in het hokje 'onbegrepen infertiliteit' gestopt, oftewel: er is geen reden gevonden waarom wij nog niet zwanger waren!!
Uiteindelijk na 2 jaar ben ik in ronde 23 in september begonnen met spuiten van puregon om (et liefst) 2 eitjes te kweken voor een betere kans met de IUI. Uiteindelijk 11 oktober de eerste IUI gehad, en toen kwamen de spannende 2 weken!! Ik moest ook utrogestan opdrukken 2 stuks 3x per dag om mijn LF te verlengen aangezien deze van nature bij mij maar 10 dagen is. Op 10 dpo deed ik een test en deze was negatief... helaas.... ik ging er dan ook niet meer van uit dat de test nog positief zou worden aangezien ik helemaal geen klachtjes had...
Op 22 oktober op 11 dpo in de avond deed ik zomaar nog een test met in mn achterhoofd dat deze toch wel negatief zou zijn, maar tot mijn grote verbazing werd deze binnen een aantal minuten positief , de dag erna nog een andere test gedaan en ook deze werd heel snel positief!! Nog steeds vol ongeloof waren we de eerste IUI gewoon al zwanger Ook de clearblue gaf aan: zwanger 1-2 en dit klopte ook....
Eindelijk na 2 jaar zijn we zwanger!!! 3 juli zou ik uitgerekend zijn!! Wow een zomerkindje
Toch wou het mooie goede nieuws niet echt landen bij ons en beseften we het allemaal ook niet echt...

Nog goed en wel voor we het konden beseffen begon de hel....

Toen wij stopten met de pil had ik een onderbuikgevoel dat het niet op de natuurlijke weg zou lukken, toen wij eenmaal het nieuws kregen dat wij met IUI gingen starten kreeg ik et gevoel dat het heeeeel snel zou gaan lukken, tot nu toe had mijn gevoel elke keer gelijk!! Helaas had ik ook een gevoel dat mijn eerste zwangershap geen doorlopende zwangerschap zou zijn.... Ook hierin ging ik gelijk krijgen, alleen de mate waarin had ik nooit kunnen voorspellen!!!

Donderdag 3 november werd ik wakker met het overweldigende gevoel dat deze zwangerschap niet goed zat!! Ik had nog nergens last van... Mijn zwangerschapsklachten bleven wel uit maar dit was nog niet zo heel gek want ik was nog maar 5w2d.
Echter begon later op de middag de eerste klacht zich voor te doen... Ik had een stekend gevoel in mn onderbuik... Ben gaan googlen op bandenpijn en dit kwam wel redelijk overeen... toch stilde dit niet mijn zorgen over mn gevoel!
Vrijdag 4 november werd het gevoel alleen maar sterker en heb ik zelfs het ziekenhuis gebeld of ik aub de echo een week eerder kon krijgen, ik zou de eerste echo krijgen met 7w2d, gelukkig begrepen ze mijn angst en mocht ik a.s. vrijdag 11 november komen met 6w3d.
Later in de middag begon die stekende pijn in mn buik weer op te spelen, ik had de hele middag flink gehuild van angst en dacht dat ik me misschien iets te druk had gemaakt. Helaas bleef de pijn, en savonds begon het zelfs pijnlijk/gevoelig te worden met lopen.
Toch maar op bed gegaan in de hoop dat het de dag erna over zou zijn.... Helaas toen ik zaterdag wakker werd was het er niet beter op geworden, eerder zelfs slechter!! Elke stap die ik zette deed me zeer en echt rechtop lopen ging ook niet echt, zelfs rustig zitten was niet prettig....

Het zat me niet lekker en ik had op google gekeken naar buitenbaarmoederlijke zwangerschap, in overleg met mn vriend heb ik et ziekenhuis gebeld, ik kreeg het antwoordapparaat van de poli waarop ze het nummer noemde voor spoedgevallen, tsjah was ik een spoedgeval?? Mijn vriend zei dat ik maar gewoon moest bellen al was et alleen maar dat ze me gerust konden stellen... Ik heb uiteindelijk de telefoon aan mn vriend gegeven omdat het mij teveel werd omdat ik echt bang was voor een miskraam!! na een paar vragen kreeg ik uiteindelijk de dienstdoende gyneacoloog aan de telefoon en die was er niet gerust op qua klachten en wou me in eerste instantie zondag zien om kwart voor 11 in de ochtend.... toch twijfelde ze heel erg en wou zelfs dat ik diezelfde middag met een uurtje, om kwart over 3, langskwam. Al was et alleen om mij en haarzelf gerust te stellen.

Dus ff snel douchen en de auto ingestapt.... poehhhhh geen fijn autoritje... elke hobbel voelde als een mes in mn buik en elke bocht net zo.... Dit voelde echt niet oke!!
Aangekomen in et ziekenhuis werden we meegenomen voor een echo... Ik was pas 5w4d dus moest niet rekenen op een hartje! Dit wist ik al, zolang we maar iets in de baarmoeder zagen vond ik et prima en hoopte dat et mn darmen waren!!
Eenmaal op de echo zagen we alleen wat vocht in mijn baarmoeder en niks van een zwangerschap, ook in mn eileiders zag ze niks geks maar dat was geen uitsluitsel!!
Een bloedtest moest uitsluitsel geven of ik een operatie moest hebben, ik mocht dus niks meer eten en drinken.
Om kwart over 4 werd er bloedgeprikt en om kwart over 5 kwam het nieuws!!
Mijn hCg was 2300 nogwat en dit kwam overeen met mijn zwangerschapsduur.... Ik krijg een kijkoperatie want ze schat de kans heeeeeeeel groot dat het een BBZ is.... Onze wereld stort in!!!! Als klap op de vuurpijl geef ik aan een glaasje ranja te hebben gehad van de verpleegkundige...(tsjah we zaten in een roes en ze bood het aan en uit automatisme ,en had dorst, nam ik het aan) de woorden van de gyn ware: Wat zijn jullie voor stelletje debielen????? Dit heeft ze geweten!!!
Uiteindelijk na vele excuses ging ze in overleg met de anestesist of het geen probleem was en wanneer ik naar de OK kon...
De anestesist vond het geen probleem van het glaasje ranja en ik kon tussen half 7 en 7 uur naar de OK....

Gebeurt dit nu echt bij ons????? We zitten nog niet eens op een wolk en nu worden we er alweer vanaf gegooid??

Uiteindelijk werd ik om 19.45 op 5 november met 5w4d geopereerd...... zodra ik wakker werd om 22.00 uur vroeg ik of et om een BBZ ging.... en mijn angst werd waarheid!!! Het zat in mn linker eileider....
Zodra mn vriend kwam heb ik heel hard gehuild om ons kindje.... Ook toen mijn beste vriendin 10min later kwam barste ik weer in tranen uit!! WAAROM WIJ?????
Ons kindje is weg......

Vanmorgen kwam de gyn langs om te vertellen hoe het gegaan was.... Alles was goed gegaan, het heeft alleen wat langer geduurt, ons kindje leefde en was nog steeds aan het groeien. Dit komt bijna niet voor want meestal sterft een embryootje al vroeg af. Ons geluk was dat mijn lichaam het zo snel al aangaf en we er dus ruim op tijd bij waren, het had heel anders kunnen gaan!! Nu hebben ze mn eileider kunnen redden.
Dit maakt het verdriet er niet minder om.... Al die tijd had mijn gevoel gewoon gelijk....

Onze droom is in 1 grote nachtmerrie geëindigt

Doeg lief klein mooi wondertje van ons!!!! je zal altijd bij ons blijven in ons hart!!