slotje

Hallo lieve meiden,

Ik ben niet echt iemand die lange verhalen schrijft enzo maar deze keer doe ik het toch. Ik doe dit omdat ik meiden die (al hoop ik voor iedereen dat het niet zo is) net als ik van hun roze wolk zijn af gekletterd na de bevalling.
Ik heb me de eerste dagen zo eenzaam gevoeld! Pas toen ik mensen ging mailen/ vertellen hoe ik me voelde kreeg ik van toch wel een aantal mensen te horen dat zij dat ook hadden maar dit eigenlijk nooit verteld hebben. Dit vind ik erg jammer want het had mij misschien wel minder eenzaam kunnen laten voelen.
Nou daar komt mijn verhaal. Vanaf het schuingedrukte begint het echte verhaal

Zaterdag 17 december zijn de weeen begonnen. Deze begonnen eingelijk gelijk goed. Om 11 uur moest ik 2x poepen en toen dacht ik hmmm zou het... want ik kreeg ook wel wat pijnlijkere krampen. Ik spak mijn vermoeden uit naar vriend en die zegt oooh nou dan ga ik douchen.
Dus ik zit op de bank, hij onder de douche, en ik krijg me daar een wee! Sjonge! Ik vond het geweldig! Onze miep zou snel komen! Snel daarna nog een wee, MEN! dat deed echt zeer! dus ik ren de badkamer in en zeg! Ja hoor het is echt! Ik jaag vriend weg onder de douche, want ik heb weeen en dan ga je die opvangen onder de douche! Na 2 weeen dacht ik, dit werkt zo niet voor mij. De weeen zaten als een soort band in mijn buik rug en heupen. En wat doet dat zeer zeg, heupweeen! Deze waren niet op te vangen.
Dus wij naar beneden en vriend timed de weeen. Het was ondertussen 1 uur. Om 2 uur bleek dat we ze al erg regelmatig hadden en hij belde de vk. De vaste invaller van onze vk kwam om half 3 en had toen al om de 2/3 min de weeen en ik had 3/4 cm ontsluiting. Nou best lekker als je donderdag nog potdicht zat!
Ik vroeg de vk en nu? Zegt ze ik zie je om half 6 weer! Ik raakte toch wel in paniek, moest ik dit echt zo tot half 6 doen voor ik naar het ziekenhuis mocht! Dat ging ik niet trekken!!
Zij zag het gelijk en hoorde me even uit wat ik wilde. Ik wilde naar het ziekenhuis! NU! Dus zij bellen en er was niemand dus ze vonden het wel leuk als ik zou komen. Dus wij naar het ziekenhuis.
Om half 4 waren we daar en voor je alles goed wel hebt gedaan is het al 4 uur. De weeen bleven zo zeer doen in mijn heupen dat ik er echt niks mee kon. Dus ik weer onder de douche maar dat werkte echt niet, ook niet samen met de zuster te puffen. Ik vloog bij iedere wee omhoog van de pijn!
Om 5 uur besloten we dat ik dan toch maar voor de morfine ging. Dit was heerlijk, de heupweeen waren weg en verder alleen nog maar buik en rugweeen. Vriend drukte mijn rugweeen weg en mijn moeder die ondertussen gekomen was hielp met de buikweeen.
De vliezen braken netjes op de wc en helder vruchtwater.
om kwart voor 9 had ik volledige ontsluiting, dus alles was tot dan toe heerlijk en netjes gegaan! Ik moest om kwart voor 9 even nog mijn persweeen wegzuchten omdat de vk er nog niet was en dat zou ook beter zijn voor miep om in te dalen in het geboortekanaal. Nou dus dat deed ik braaf en ging erg makkelijk. Om 9 uur kwam de vk en mocht ik persen...
Na een uur persen zat er weinig schot in de zaak... Ik had hele zwakke persweeen kwam vaak niet verder dan 13 seconde ipv 30. Na 5 kwartier kreeg ik een infuus en nam de gyn het over.
Het infuus hielp ook niet echt, kwam nu tot 16 sec. Maar miep deed het goed dus weg gingen rustig verder.
Na een kleine 2 uur persen en vooral op eigen kracht was miep er bijna, ik kreeg verdoving en een knip en moest weer verder.
Dus daar ging ik weer! 15 sec met persweeen persen en 15 zonder. Maar uiteindelijk was het gelukt! Haar hoofdje was geboren, ik was gesloopt! Dus lag lekker achterover toen de gyn heeeeeeeel boos op me werd! Wat bleek, miep zat met haar schoudertjes vast achter mijn schaambot! De gyn schreeuwde dat ik moest kijken en wat je dan ziet is zo eng! Nou daar kwamen de oerkrachten en jawel hoor! zonder persweeen en met behulp van de gyn was ze daar dan eindelijk!! ze werd op mijn buik gegooid en deed het prima. Score 9/10.

Na het hechten bleef ik me niet goed voelen, logisch na een heftige bevalling en geen eten. Ook mijn baarmoeder voelde nog niet goed dus vond het ziekenhuis het handig als ik een nachtje zou blijven. Vriend mocht ook blijven dus prima!
Nova, want ondertussen was het geen miep meer, lag bij ons en huilde telkens. De zuster zei, geef haar je pink. Dus ik zat daar met onze meid om 3 uur snachts met mijn pink in haar mond. Ik vond het geweldig! Wat was ze mooi en lief! Vriend ging slapen want die moest ons de volgende dag veilig naar huis brengen.
Na een uur wilde ik eigenlijk ook wel slapen, haalde mijn pink uit haar mond en ze begon te krijsen! Zo heb ik 5 uur gezeten met mijn pink... Want ik wilde vriend zo graag laten slapen! MAar na 5 uur trok ik het niet meer en was het ook al ontbijttijd.
Maar onderstussen begon Nova steeds onrustiger te worden als we aan haar zaten en overstrekte ze zich heel vaak! Ze had duidelijk pijn! De zuster in het ziekenhuis zag het ook dus de kinderarts kwam. Nova had een gekneusde schouder.
Ondertussen was ik kapot! En toen gebeurde het. Mijn moederhart brak!
En daar begon de ellende! Ik begon met huilen en stopte 3 uur later pas... Nova had paracetamol dus had iets minder last. Maar omdat ze dat had moesten we wel nog een nacht in het ziekenhuis blijven. Vriend zou thuis slapen zodat hij aan rust toe kwam en Nova zou de nacht bij de verpleging doorbrengen behalve als ze de borst zou krijgen zodat ik kon slapen.
Alles in me wilde niet dat Nova daar ging slapen, maar ik wist dat het voor mij beter zou zijn. Dus om 9 uur ging ze weg en ik huilde mezelf in slaap.
Om 12 uur kwam ze voor de borst. Toen ik om 2 uur vroeg of ze weer mee kon, ik was kapot, kreeg ik te horen dat het druk was op de verloskamers dus ze moest even overleggen...

En daar lag ik dan... totaal uitgeput... Niemand om me te helpen. Om 3 uur legde ik haar voor de zoveelste keer in de wieg, maar op haar zij. Ze sliep. Maar toen begon ik.. Mag dat wel? Straks gaat ze dood aan wiegendood... (wat onzin is natuurlijk want dat komt natuurlijk bijna niet voor) en ik dacht gelijk nadat ik dat dacht, maar als ze dood gaat, kan ik wel slapen!
Wat voel je je dan slecht zeg! Als je zulke dingen denkt. Ik vond mezelf zo'n ontzettende slechte moeder! Dus begon nog maar wat meer te huilen. Hoe kan je nou zoiets denken dacht ik!
Nu weet ik, dat er met mij nog 4 anderen moeder zijn die dit gedacht hebben, daarom deel ik dit. Maar nog steeds, nu ik dit opschrijf huil ik erom dat ik dat heb gedacht, ik vind mezelf nog steeds erg slecht!
Omdat een postnatale depressie op de loer ligt bij mij heb ik dit wel tegen het ziekenhuis gezegd dat ik dit dacht. Gelijk werd de psych erbij gehaald of het wel veilig was om Nova en mij naar huis te laten gaan.
Nou gelukkig mocht dat wel omdat ik mezelf heel goed kan corrigeren. Ik weet dat het raar is dat ik dat denk. Ik vind het verschrikkelijk dat ik zo denk maar kan er niks aan doen. De eis van het ziekenhuis was daarom ook wel dat ik maximale kraamzorg kreeg.
Dat is nodig geweest ook! Want wat ik heb ik gejankt zeg! Maar heb ook nog wel momenten onaardige dingen gedacht.
Zo lag Nova te huilen en ik wilde slapen. De kraamzorg zou voor haar zorgen. Het enige wat ik kon denken was, wat een kutkind! Weer schrok ik van mezelf! Dus ging even goed nadenken. Wat was er nu zo kut? Het kind? Nee, de situatie! Dus ik dacht maar weer, wat een KUTSITUATIE! Toen ik dit dacht was ik ondertussen al 4 dagen verder op in het totaal 10 uur slaap.
Mijn lijf was gebroken en kon niet meer slapen. Ik stond op het punt aan de medicijnen te gaan maar wilde het nog 1 nacht proberen. Gelukkig heb ik die nacht 5 uur geslapen! Mijn lijf leek het weer te gaan doen.

Ondertussen zijn we nu 10 dagen verder. De kraamzorg is weg. Ik vind het allemaal doodeng! Morgen mijn eerste dag alleen thuis. Paniek slaat nu al toe! Paniek slaat toe als ik denk aan deze nacht die gaat komen. Want ze is alweer 2 nachten aan het spoken (regeldagen... ik weet het... maar hoofd en gevoel zijn totaal iets anders)
Ik weet dat Nova het goed doet, ik weet dat huilen erbij hoort, ik weet dat er kinderen zijn die weinig slaap nodig hebben, ik weet dat er kinderen zijn die vaak komen voor voeding! Maar ik wil zo graag SLAPEN!!

Mijn hormonen hebben een megakrater geslagen tussen weten en gevoel! Rampzalig! Mijn hoofd weet alles heel goed, maar mijn gevoel is totaal naar de knoppen! En daarom heb ik dit geschreven. Voor de meiden, die na de bevalling ook met een hart zitten dit totaal in de war is.
Mijn hart schreeuwt het ene moment alleen maar om mijn meisje, want gelukkig kan ik op de meeste momenten erg van haar genieten. Maar om andere momenten is mijn hart vreselijk bang, onzeker, verdrietig om alles waar ik geen grip op heb.
Nova hoeft maar 3 tellen ontroostbaar te zijn en de beelden van het ziekenhuis komen terug en ik raak in paniek. Niks voor mij, die nuchtere noord-hollandse... Ik die altijd alles zo goed onder controle had maar door zo'n wonder is alles anders!
Iedere dag denk ik, waar ben ik aan begonnen... Maar gelukkig krijg ik iedere dag een soort van lachje van Nova en dan weet ik het. Het komt goed, maar het gaat bij mij zeker nog wel een tijdje duren... Kleine stapjes vooruit...
Overmorgen belt de psycholoog weer. Misschien dat ik hier toch wel wat mee ga doen, want ik wil zo snel mogelijk hier vanaf... We zien wel hoe het gaat.

Lieve meiden, ik hoop dat jullie dit nooit zullen krijgen! Want het is ellendig! Want dit is natuurlijk een korte versie van alles. Mocht je er wel last van krijgen, trek aan de bel, praat met iemand erover! MAar onthoudt vooral! JE BENT NIET ALLEEN!!